Wereldvreemde discussie over zware beroepen


GeenPoespas houdt zich bezig met werk werkbaar te houden. Dat doen we onder andere door vooraf goede afspraken te maken over de job inhoud en de prestatiemetingen. Daarbij goed beseffend dat wat en hoe je meet een directe invloed heeft op het gedrag op de werkvloer. Hoe meer de medewerker (m/v) controle, inzicht over zijn taken en begrip heeft voor zijn bijdrage aan het geheel, hoe gemotiveerder de m/v is.

Als dan de discussie rond zware beroepen door het parlement, de sociale partners en de media raast, fronsen we toch even de wenkbrauwen. Want het heeft er alle schijn van dat we alweer verworven rechten gaan betonneren en veralgemenen. Betonneren terwijl de wereld constant in verandering is en veralgemenen terwijl maatwerk in werk en verduurzaming van werk de nieuwe HR norm is.

Een havenarbeider in zakgoed of in katoen in de jaren vijftig, die had een zware job. Stel dat men deze discussie in de jaren vijftig had gevoerd dan waren de havenarbeiders van nu spekkopers: een zware job kwalificatie als verworven recht terwijl ze met zijn allen naar een machine staan te kijken. Want vandaag bestaan er machines die automatisch bulkgoed in zakken brengen of zakgoed verbulken.


Een machine om big bags te verbulken (foto Jansen & Heuning)

Een verpleegkundige die zonder enige hulp met bedlegerige patiënten moet omgaan heeft een zwaar beroep, de collega die over een tillift beschikt heeft het al wat beter.

Veralgemenen is al evenmin een optie in deze discussie. Een brandweerman van zestig hoeft niet op een ladder te spurten of de vuurzee in te duiken; de brandweerwagen besturen lijkt me niet het zwaarste beroep terwijl de jonge kerels die dat wel doen –tijdelijk- een zwaar beroep hebben. Een kleuterjuf in een multiculturele school waar de kleuters in grote klassen zitten en de meerderheid geen Nederlands spreekt, die heeft een zwaarder beroep dan de kleuterjuf in de zelfde loonschaal maar die op het platteland een Nederlandstalig klein klasje leidt.


Met de huidige stand van zaken in informatiebeheer moet een individuele, tijds- en context gebonden kwalificatie van wat een zwaar beroep is toch kunnen? Diezelfde individualisering zou een ander probleem uit de wereld kunnen helpen: het uit de markt prijzen van oudere werknemers terwijl jongere werknemers best wat meer geld zouden mogen verdienen.

Stelt u zich een loopbaan voor waarbij in functie van de taakbelasting en niet van de anciënniteit de loonvorming zou plaatsvinden. Het zou dan perfect mogelijk zijn dat een dertigjarige met een zwaar beroep meer verdient dan een vijftig plusser die wat minder taakbelasting op zich neemt.

Dat vraagt natuurlijk ook een andere aanpak bij de werkgever die de rigiditeit uit zijn job omschrijvingen en zijn functiegebouw moet halen. Dat kan in grotere ondernemingen maar bij de kleinere ondernemingen zal dat waarschijnlijk neerkomen op arbeidstijdverkorting met loonverlies terwijl flexibele arbeidskrachten de weggevallen capaciteit aanvullen. En zo evolueren we steeds meer naar zekerheid van tewerkstelling in plaats van zekerheid van één baan bij één onderneming voor je hele leven.

Die toegenomen flexibiliteit vraagt om “just-in-time-learning” opdat werknemers snel kunnen schakelen vanuit hun bestaande competenties naar nieuwe uitdagingen. Precies die aanpak is het ondernemingsmodel dat GeenPoespas nastreeft: snel inzetbare, flexibele medewerkers coachen en opleiden naar uitdagend en gevarieerd werk in verkoop, administratie en logistiek.


#zwareberoepen

0 keer bekeken

© 2018 door Lingua Franca Bergstraat 14A B-9190 Stekene BE0440 922 804

  • Facebook Social Icon
  • Twitter Social Icon